Tom XV zeszyt 1

zsim-fizjoterapia-tom-xv-zeszyt-1Rehabilitacja poszerza zakres swoich zainteresowań stosownie do potrzeb naszych pacjentów. Od przywracania sprawności ludziom młodym z jednym tylko problemem zdrowotnym przechodzimy do leczenia ludzi starszych z coraz poważniejszymi problemami. Istotną różnicą jest to właśnie, że mają ich kilka. Najczęściej 5, ale bywa, że i kilkanaście. Często leczą się u wielu specjalistów, są poddawani różnym zabiegom, w tym poważnym operacjom. Jednak brak możliwości samodzielnego ubrania się, czy dojścia do toalety jest tak samo dokuczliwy dla pacjenta ze złamaniem pourazowym, jak i dla osoby z licznymi implantami, stentami, po skomplikowanych operacjach neurochirurgicznych.

Fizjoterapia pozostaje nadal podstawą rehabilitacji, ale wraz z poszerzaniem zakresu naszego oddziaływania w zespole leczącym coraz ważniejsze miejsce zajmują psychologowie, ratownicy i logopedzi. Im także oddajemy głos w niniejszym numerze. Mam nadzieję, że każdy z Czytelników znajdzie dla siebie coś ciekawego, czego sobie i Państwu serdecznie życzę.

Redaktor Naczelny
prof. dr hab. Krzysztof Marczewski

 

Kamila Gworys1, Jacek Ratuszyński2, Przemysław Gworys3, Anna Puzder1, Tomasz Adamczewski1, Jolanta Kujawa1

1Klinika Rehabilitacji Medycznej Uniwersytetu Medycznego w Łodzi
2Centrum Opieki i Rehabilitacji „Zdrowie” w Częstochowie
3Oddział Kardiologii Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego im. M. Kopernika w Łodzi

OCENA WPŁYWU REHABILITACJI NA SPRAWNOŚĆ FUNKCJONALNĄ PACJENTÓW PO ALLOPLASTYCE STAWU KOLANOWEGO

Wstęp. Choroba zwyrodnieniowa stawów, w tym stawów kolanowych, jest jedną z najczęstszych chorób układu ruchu. Ze względu na postępujący charakter choroby i upośledzenie sprawności funkcjonalnej konieczna jest alloplastyka stawu. Celem pracy jest ocena wpływu rehabilitacji na sprawność funkcjonalną pacjentów po rekonstrukcji stawu kolanowego w przebiegu choroby zwyrodnieniowej.

Materiał i metoda. W badaniu wzięło udział 47 pacjentów, średnia wieku wyniosła 62,3±8,0. Ocenę stanu funkcjonalnego, za pomocą skali Knee injury and Osteoarthritis Outcome Score (KOOS) i skali The Western Ontario and McMaster Universities Osteoarthritis Index (WOMAC knee), przeprowadzano dwukrotnie przy przyjęciu do Kliniki Rehabilitacji (10-14 dni po zabiegu alloplastyki) i po dwóch miesiącach od rozpoczęcia rehabilitacji. Każdy pacjent podczas pobytu w Klinice Rehabilitacji miał wdrożony indywidualnie dobrany program usprawniania. Analizę statystyczną przeprowadzono za pomocą programu MedCalc v. 11.6.1.0.

Wyniki. Analizując skalę KOOS zaobserwowano istotną poprawę po rehabilitacji we wszystkich parametrach skali ze 112,6 do 73,2 punktu. Również w skali WOMAC zaobserwowano istotną poprawę z 80,2 do 44,6 punktu.

Wnioski. 1. Pacjenci po zabiegu alloplastyki stawu kolanowego mają znacznie ograniczoną sprawność funkcjonalną ocenianą w skali Knee injury and Osteoarthritis Outcome Score (KOOS) oraz w skali The Western Ontario and McMaster Universities Osteoarthritis Index (WOMAC knee). 2. Sprawność funkcjonalna ulega istotnej statystycznie poprawie po przeprowadzonej rehabilitacji w warunkach stacjonarnych z towarzyszącą edukacją pacjenta. 3. Największą poprawę funkcjonalną zaobserwowano w zakresie takich czynności jak podnoszenie przedmiotów z podłogi, ubieranie się, korzystanie z samochodu oraz istotne zmniejszenie dolegliwości bólowych i sztywności operowanego stawu kolanowego.

Słowa kluczowe: gonartroza, alloplastyka, fizjoterapia

THE INFLUENCE OF REHABILITATION ON THE FUNCTIONAL STATUS OF PATIENTS AFTER TOTAL KNEE REPLACEMENT

Background. Knee osteoarthritis is one of the most frequent painful conditions in the human population. Total knee replacement is the standard treatment for patients with severe knee osteoarthritis. The objective of the study was to evaluate the efficacy of the rehabilitation protocol on the functional status of patients after total knee replacement.

Materials and methods. 47pts after total knee replacement were included in the study. The effectiveness of therapy was evaluated with the use of: Knee injury and Osteoarthritis Outcome Score (KOOS) and The Western Ontario and McMaster Universities Osteoarthritis Index (WOMAC knee). The individual program of rehabilitation and education was performed in the patients. The evaluation was performed twice: at the beginning and after 2 month of rehabilitation. The statistical analysis of results was performed with the MedCalc v. 11.6.1.0.

Results. A significantly improvement in KOOS (from 112,6 to 73,2 point) and in WOMAC (from 80,2 to 44,6 point) was observed. in the subjects of group after rehabilitation protocol.

Conclusions. The patient directly after total knee replacement have poor physical condition measured by KOOS and WOMAC knee scale. The improvement of physical condition was received after rehabilitation. The rehabilitation after total knee replacement reduces pain and stiffness, and improves functional ability, such as bringing up, dressing, riding car.

Keywords: knee osteoarthritis, total knee replacement, physiotherapy

 

Barbara Górnik

Samodzielny Publiczny Zespół Opieki Zdrowotnej w Hrubieszowie

CZAS ROZPOCZĘCIA REHABILITACJI NEUROLOGOPEDYCZNEJ A DYNAMIKA POSTĘPÓW TERAPEUTYCZNYCH U PACJENTÓW POUDAROWYCH

Wstęp. Udary mózgowe są jedną z przyczyn zaburzeń mowy i języka o charakterze afatyczno-dyzartrycznym. Owe nieprawidłowości znacznie utrudniają bądź całkowicie uniemożliwiają choremu uczestnictwo w procesie komunikacji werbalnej. Bez względu na czas wystąpienia incydentu neurologicznego oraz specyfikę zaburzeń językowych, każdy chory ma prawo do skorzystania z pomocy specjalistycznej. Terapia neurologopedyczna jest procesem długotrwałym, indywidualnie dostosowanym do aktualnych możliwości pacjenta, zwykle realizowanym przy współudziale jego najbliższej rodziny.

Cel. Głównym założeniem niniejszej publikacji jest ukazanie dynamiki postępów terapeutycznych związanych z rehabilitacją neurologopedyczną w zależności od czasu podjęcia działań terapeutycznych.

Materiał i metoda. Artykuł dzieli się na dwie części: teoretyczną oraz badawczą. W pierwszej scharakteryzowano tzw. obszar mowy oraz inne struktury mózgowia odpowiedzialne w regulowaniu zdolności językowych; w sposób objawowy opisano również istotę zaburzeń o charakterze afatyczno-dyzartrycznym. W części badawczej wykorzystano dane kliniczne dwóch pacjentów przyjętych na Oddział Neurologiczny do szpitala powiatowego w Hrubieszowie. Pacjenci ci przystąpili do wzmożonej rehabilitacji neurologopedycznej w różnym czasie od momentu wystąpienia incydentu neurologicznego. Informacje zebrane tuż przed rozpoczęciem terapii (wywiad medyczny, obserwacja kliniczna, ocena aktualnych możliwości językowych oraz stopień nasilenia zaburzeń o charakterze dyzartrycznym) zestawiono z danymi końcowymi (otrzymanymi na podstawie powtórnie przeprowadzonych badań specjalistycznych — po niemal dziewięciotygodniowym intensywnym procesie usprawniania zaburzonych funkcji).

Wyniki. Analizie porównawczej poddano wyniki początkowe (otrzymane we wstępnej fazie procesu rehabilitacji) oraz powtórne (uzyskane w ostatnim tygodniu procesu reedukacji). Otrzymano następujące dane: możliwości językowe (pacjent 1 — wzrost o 6,35%; pacjent 2 — wzrost o 25,40%); motoryka języka (pacjent 1 — wzrost o 18,46%; pacjent 2 — wzrost o 33,85%); motoryka warg (pacjent 1 — wzrost o 16,66%; pacjent 2 — wzrost o 33,33%); możliwości oddechowo-fonacyjne (pacjent 1 — wzrost o 26,67% dla głoski bezdźwięcznej i 28% dla głoski dźwięcznej; pacjent 2 — wzrost o 40% dla głoski bezdźwięcznej i dźwięcznej).

Wnioski. W miarę wczesne podejmowanie działań reedukacyjnych na płaszczyźnie językowo-komunikacyjnej pozwala maksymalnie wykorzystać procesy samoistnego powrotu zaburzonych funkcji, w sposób racjonalny nimi pokierować oraz zapobiegać fałszywym kompensacjom. Terapia przetrwałych zaburzeń afatycznych przynosi niewielkie postępy terapeutyczne; przetrwałe zaburzenia o charakterze dyzartrycznym poddane intensywnym działaniom reedukacyjnym ulegają lepszemu usprawnieniu.

Słowa kluczowe: obszar mowy, afazja, zaburzenia dyzartryczne, rehabilitacja logopedyczna

THE BEGINNING OF THE NEUROLOGICAL REHABILITATION COMPARED TO THE DYNAMIC OF THERAPEUTIC PROGRESS IN CASE OF PATIENTS WHO UNDERGONE STROKE

Abstract The aim of this publication is to show the dynamic of therapeutic progress compared to the time it was started. The article is divided into two parts: theoretical and practical. In the first part speech area and other brain structures responsible for the regulation of speech capacity were characterized. The practical part includes date of two patients of Neurological Department of Regional Hospital in Hrubieszów. These two patients underwent extensive neurological rehabilitation at a different time since the neurological incident. The information collected before the beginning of the therapy (medical interview, clinical observation, the evaluation of speech capacity and dysarthric disorders) was compared to the final results (received on the basis of repeated specialist examinations — after almost nine-week of intensive rehabilitation process). Having analysed the received research materials thoroughly, final results were collected and systematized: the earlier the speech rehabilitation is started, the quicker disordered functions are controlled in a rational way; early therapeutic activity allows to exploit processes of spontaneous resumption of disordered functions and protect from the wrong compensations. The therapy of persistent aphasia disorders brings little progress; persistent dysarthric disorders subjected to intensive treatment are better improved.

Keywords: the speech area, aphasia, dysarthric disorders, speech rehabilitation

 

Justyna Podgórska-Bednarz, Justyna Drzał-Grabiec, Sławomir Snela, Justyna Rykała, Justyna Leszczak

Instytut Fizjoterapii Uniwersytetu Rzeszowskiego

WIELKOŚĆ KRZYWIZN PRZEDNIO-TYLNYCH U DZIECI ZE SKOLIOZĄ W PORÓWNANIU DO DZIECI BEZ SKOLIOZ

Wstęp. Skolioza jako trójpłaszczyznowa deformacja kręgosłupa wpływa niekorzystnie na jego funkcjonowanie jako części narządu ruchu, zmiany jakie wywołuje w kolumnie kręgosłupa pociągają za sobą również zmiany w biomechanice pracy tego elementu. Tego typu nieprawidłowość nawet przy małych wartościach kątowych skrzywienia może prowadzić do istotnych zaburzeń krzywizn kręgosłupa.

Cel. Celem pracy było określenie czy występowanie skolioz niskostopniowych wpływa na ukształtowanie krzywizn przednio-tylnych kręgosłupa w przypadku grupy wiekowej 7-10 lat.

Materiał i metoda. Badaniem objęto łącznie 3Ą0 dzieci uczących się w szkołach podstawowych znajdujących się na terenie województwa podkarpackiego. Przedział wiekowy grupy badanej wynosił 7-10 lat. Następnie z badanej grupy wyłoniono 60 dzieci, u których na podstawie uzyskanych wyników stwierdzono występowanie skoliozy niskostopniowej. Liczebność grupy kontrolnej wyłonionej na drodze losowania była tożsama. W celu pomiarów wybranych 20 parametrów charakteryzujących postawę ciała zastosowano metodę fotogrametryczną z wykorzystaniem zjawiska mory projekcyjnej (System MORA ĄGeneracji).

Wyniki. Wielkością w przypadku, której stwierdzono znamienną statystycznie różnice pomiędzy obiema grupami była wielkość parametru GKP (głębokość pomiędzy szczytem kifozy piersiowej a punktem przejścia kifozy w lordozę) (p = 0,0227). Różnice pomiędzy grupami w przypadku pozostałych badanych parametrów nie były istotne statystycznie.

Wnioski. W przypadku skolioz niskostopniowych w badanej grupie zaburzenia dotyczące krzywizn przednio-tylnych najlepiej widoczne są w odcinku piersiowym kręgosłupa.

Słowa kluczowe: krzywizna przednio-tylna, skolioza niskostopniowa, metoda fotogrametryczna

A COMPARISON OF ANTERIOR-POSTERIOR CURVATURE SIZE OF CHILDREN WITH SCOLIOSIS WITH CHILDREN WITHOUT SCOLIOSIS

Introduction. Scoliosis as a three dimensional deformity of the spine affects its functioning as part of the musculoskeletal system, causes changes in the spinal column also entail changes in its biomechanics. This type of irregularity, even when the value of curvature is low, can lead to significant changes of the spine.

Aim of the study. The aim of this study was to determine whether the occurrence of low values scoliosis curvature affects the formation of anterior-posterior curvature of the spine in the age group between 7 to10 years.

Material and methods. The study involved 3Ą0 children studying in primary schools located in the Podkarpackie Province. The age range 7-10 years. From whole group was selected 60 children with low value of scoliotic curve. Control group (without scoliosis) was chosen from the same population, consisted 60 children. The measurement of 20 selected parameters was done using a photogrammetric method (System Mora AGenetion).

Results. Statistically significant differences between the two groups was found in the case of the GKP (depth between the top of thoracic kyphosis and the point of transition kyphosis in lordosis) parameter (p = 0,0227). The differences between the groups for the rest of parameters were not statistically significant.

Conclusions. In the case of scoliosis with the low values of curvature observed in analyzed group, changes in the anterior-posterior curvature of the spine have been noticed in the thoracic spine.

Keywords: anterior-posterior curvature, scoliosis, photogrammetric method

 

Grzegorz Mizerski1, Paweł Kiciński12, Andrzej Prystupa2, Sylwia Przybylska-Kuć2, Andrzej Jaroszyński1

1Katedra i Zakład Medycyny Rodzinnej Uniwersytetu Medycznego w Lublinie
2Katedra i Klinika Chorób Wewnętrznych Uniwersytetu Medycznego w Lublinie

 Wpływ leczenia uzdrowiskowego i kinezyterapii na stężenie glukozy na czczo u osób z cukrzycą typu 2

Wprowadzenie. Regularny wysiłek fizyczny zalecany jest jako jedna z metod leczenia w cukrzycy typu 2. Aktywność fizyczna powoduje zwiększenie zużycia glukozy przez tkanki obwodowe, redukcję masy ciała, zmniejszenie ilości trzewnej tkanki tłuszczowej, co w rezultacie powoduje obniżenie glikemii oraz zmniejszenie insulinooporności.

Cel. Celem pracy było określenie wpływu leczenia uzdrowiskowego i kinezyterapii jako czynnika zmieniającego wartości glikemii u osób z cukrzycą typu 2.

Materiał i metoda. Badaniem objęto 102 pacjentów z cukrzycą typu 2 przebywających w latach 2009-2011 w Sanatorium Uzdrowiskowym dla Rolników w Nałęczowie. Pięćdziesiąt trzy osoby (w tym 27 mężczyzn) w wieku 59,9±7,7 lat, które stosowały kinezyterapię stanowiły grupę badaną, zaś Ą9 osób (w tym 27 mężczyzn) w wieku 60,2±7,2 lat bez ćwiczeń stanowiło grupę kontrolną. Z badania zostały wykluczone osoby, u których leczenie farmakologiczne cukrzycy podlegało modyfikacjom w trakcie pobytu. Obie grupy nie różniły się istotnie statystycznie pod względem struktury płci (p = 0,52) ani wieku (p = 0,86). Pomiarów glikemii na czczo (FG) dokonywano we krwi włośniczkowej przy pomocy komercyjnie dostępnego glukometru na początku pobytu a następnie po 21 dniach turnusu sanatoryjnego.

Wyniki. Wyjściowe wartości FG nie różniły się znamiennie pomiędzy grupą badaną a kontrolną (128,1±16,1 mg/dl vs 133,2±18,3 mg/dl; p = 0,14). Wartości FG po zakończeniu turnusu były znamiennie statystycznie niższe w porównaniu do wartości wyjściowych zarówno w grupie badanej jak i kontrolnej (odpowiednio p < 0,000001 i p = 0,000002). Po zakończeniu pobytu w sanatorium w grupie badanej wartości FG wyniosły 116,3±10,8 mg/dl i były istotnie niższe w porównaniu do grupy kontrolnej (127,5±13,9 mg/dl; p= 0,000015).

Wnioski. Leczenie w warunkach sanatoryjnych sprzyja redukcji glikemii. Efekt ten jest dodatkowo potęgowany przez wysiłek fizyczny w trakcie kinezyterapii.

Słowa kluczowe: aktywność fizyczna, cukrzyca, glikemia, sanatorium

IMPACT OF SANATORIUM TREATMENT AND PHYSIOTHERAPY ON FASTING GLUCOSE LEVEL IN SUBJECTS WITH TYPE 2 DIABETES

Introduction. Regular physical effort is an important method of therapy of type 2 diabetes mellitus (DM t.2). Physical activity increases use of glucose at peripheral tissues, reduces body mass, reduces visceral fat tissue, in effect decreases glycaemia and resistance to insulin.

The aim of this study was define the role of sanatorium treatment and physical effort as a factors changing glycaemia at patient with DM t.2

Matherial and methods. The study included 102 patient with DM t.2, staying at Sanatorium for Farmers in Nałęczów in years 2009-2011. 53 persons (including 27 men) in age 59,9±7,7 years, having exertions with physical effort were test group, and 49 persons (including 27 men) in age 60,2±7,2 without effort were control group. The patients with modified pharmacological therapy of diabetes were excluded. There were no significant differences between the both groups for the sake of sex (p = 0,52) and age (p = 0,86). Fasting glycaemia (FG) was measured in capillary blood according to glucometer at the 1st and 21st day of staying.

Results. There were no statistically differences of FG at first day between the both groups (128,1±16,1 mg/dl vs 133,2±18,3 mg/dl; p = 0,14). Final FG were significantly decreased when compared with initial FG both in test group and control group (respectively p < 0,000001 and p = 0,000002). Final FG in test group were 116,3±10,8 mg/dl and were indeed decreased when compared with control group (127,5±13,9 mg/dl; p = 0,000015).

Conclusions. Treatment at sanatorium helps to reduce glycemia. This effect is increasing by physical effort during staying in sanatorium.

Keywords: physical activity, diabetes, fasting glycemia, sanatorium

 

Grzegorz Przysada12, Aneta Weres1, Joanna Glista1, Elżbieta Piechota1, Teresa Pop1

Uniwersytet Rzeszowski, Wydział Medyczny, Instytut Fizjoterapii 2Szpital Wojewódzki nr 2 w Rzeszowie

WYKORZYSTANIE PROMIENIOWANIA LASEROWEGO W LECZENIU ZESPOŁÓW BÓLOWYCH W ODCINKU LĘDŹWIOWO-KRZYŻOWYM KRĘGOSŁUPA

Wstęp. Dolegliwości bólowe w odcinku lędźwiowo-krzyżowym kręgosłupa stanowią bardzo duży problem zdrowotny społeczeństwa. Problem ten niesie wiele zagrożeń od strony medycznej, obniża komfort życia pacjenta, stanowi także obciążenie natury ekonomicznej. Jednym z zabiegów fizykalnych wykorzystywanych w terapii dolegliwości jest biostymulacja laserowa. Skuteczność tej metody nie jest jednak oceniana jednakowo przez różnych autorów, często będąc tematem dyskusji.

Cel. Analiza skuteczności promieniowania laserowego w leczeniu zespołów bólowych w odcinku lędźwiowo-krzyżowym.

Materiał. Do badań włączono 60 pacjentów w przedziale wiekowym od 30 do 55 lat, którzy zostali podzieleni na dwie grupy. W jednej z nich zastosowano biostymulację laserową, w drugiej natomiast naświetlania połączono z kinezyterapią.

Metoda. W badaniach posłużono się Testami Otto-Wurma i Schobera mającymi na celu zbadanie wpływu prowadzonych zabiegów na ruchomość kręgosłupa, oraz Wizualno Analogową Skalą VAS jako ocenę skuteczności przeciwbólowej zastosowanych terapii. Badanie wykonywano dwukrotnie. Pierwsza część badania odbywała się w pierwszym dniu serii zabiegów, natomiast druga część w ostatnim dniu serii. Uzyskane w ten sposób wyniki pozwoliły na przeprowadzenie analizy, będącej tematem pracy.

Wyniki. W wyniku przeprowadzonej rehabilitacji w obu grupach pacjentów zdecydowanie zmniejszyła się liczba osób odczuwających ból. Łącznie brak bólu podało 22 osoby, czyli ok. 37% badanych, niezależnie od zastosowanej metody rehabilitacji. Zauważono również poprawę ruchomości kręgosłupa zarówno w odcinku piersiowym jak i lędźwiowym.

Wnioski. Biostymulacja laserowa powoduje zmniejszenie dolegliwości w zespołach bólowych odcinka lędźwiowo-krzyżowego kręgosłupa, przyczyniając się do zwiększenia ruchomości kręgosłupa. Skuteczność promieniowania laserowego obserwujemy nie tylko w połączeniu z kinezyterapią, ale też jako samodzielnej metody fizjoterapii. Daje to wymierne efekty terapeutyczne także w odniesieniu do jakości życia pacjentów z dolegliwościami bólowymi.

Słowa kluczowe: zespół bólowy, promieniowanie laserowe, ruchomość kręgosłupa

THE USE OF LASER IN LOW BACK PAIN THERAPY

Introduction. Low back pain becomes one of the most serious problems in present day medicine. It carries out a lot of medical dangers, reduces patient’s life convenience and can be a great economic burden. One of the physical therapy methods which are used with these disorders is low level laser therapy. However, its effectiveness is not appraised equally by different authors.

Aim of the study. The aim of the carried out research was to assess the use of laser in low back pain therapy, as well as to assess the impact of laser light on low back spine mobility.

Material. The research was carried out on two groups of patients. Each of the group consisted of 30 patients aged 30-55. In the first group only a laser was used, and in the second one the laser along with kinesitherapy were used. Each of the two groups of researched people consisted of 30 patients, aged 30-55.

Method. Otto-Wurma and Schobera Tests were used, aim of which was to find an impact of conducted treatment on low back mobility, as well as Visual Analogue Scale (VAS) to test analgesic effectiveness of this therapy. A survey, prepared for the needs of this thesis was also used. The first part of this research was carried out on the first day of treatment and the second part on the last day of treatment. The results allowed to conduct an analysis which became the theme of this thesis.

Results. The number of people suffering from low back pain has been reduced, thanks to this rehabilitation. 22 patients claimed lack of pain, (it is 37% of overall number of patients) no matter what treatment they were a subject of. Other patients claimed that the level of pain has been reduced. Spine mobility also has been improved in thoracic and lumbar vertebrae.

Conclusion. This research allows to appraise in positive way the impact of laser therapy on spine mobility increase and reduction of low back pain. Laser biostimulation brings about rational therapeutic effects in connection with kinesiotherapy, as well as separate method. It also shows rational effects with regards to life standards of patients suffering from low back pain.

Keywords: pain syndrome, laser, spine mobility

 

Justyna Rykała, Andrzej Kwolek, Justyna Leszczak, Justyna Podgórska-Bednarz, Piotr Puskarz

Instytut Fizjoterapii, Wydział Medyczny, Uniwersytet Rzeszowski

ZABURZENIA RÓWNOWAGI I RYZYKO UPADKÓW U OSÓB STARSZYCH

Streszczenie Zmiany degeneracyjne postępujące z wiekiem, współistniejące choroby i stosowane leki oraz przebyte urazy sprzyjają występowaniu zaburzeń równowagi. Obniżenie zdolności utrzymania stabilnej postawy wiąże się z ryzykiem upadku i urazu mechanicznego.

Celem pracy była ocena równowagi i ryzyka wystąpienia upadków u osób starszych oraz ocena zależności pomiędzy wiekiem, płcią i masą ciała a równowagą. Badaniem zostały objęte osoby po 60 r.ż. (n = 60) w przedziale wiekowym do 60 do 90 lat (średnia 71 lat). Do oceny równowagi oraz ryzyka wystąpienia upadku posłużyła Skala Berg i Step Test. Badanie funkcjonalne uzupełniono o krótki wywiad osobowo-chorobowy.

Analiza wyników wykazała, że u osób w starszym wieku występują zaburzenia równowagi bardziej widoczne u osób po 70 r.ż. Młodsi uczestnicy badań wykazywali lepszą zdolność utrzymywania równowagi. Nie wykazano zależności pomiędzy masą ciała badanych oraz ich płcią, a zdolnością do utrzymywania równowagi. Wraz z wiekiem zachodzą istotne zmiany w procesie utrzymywania równowagi — u badanych powyżej 70 r.ż. obserwuje się obniżoną zdolność utrzymywania równowagi, a zatem zwiększone ryzyko upadków. Na procesy utrzymywania równowagi masa ciała nie ma istotnego wpływu.

Słowa kluczowe: równowaga, osoby starsze

BALANCE DISORDER AND RISK OF FALLS IN ELDERLY

Abstract Degenerative changes increasing with age, comorbidities, used drugs and a history of injuries predispose to imbalances. Decrease the ability to maintain a stable posture is associated with the risk of falling and mechanical trauma. Balance disorders can be caused by various factors: both the own activities as well as by the influence of the surrounding environment. Decrease the ability to retain a stable posture is associated with the risk of falling and mechanical trauma. The risk increases in elderly. During the whole life they are exposed to numerous loads and overloads. This excessive exploitation may also impact on occurring in them balance disorder and predispose to fall.

The aim of this study was to evaluate the balance and risk of falls in the elderly as well as to assess the relationship between age, sex and body weight and balance. The study included 60 respondents over 60 years of age (n = 60) in the age range 60 to 90 years (mean 71 years). To evaluate balance and fall risk Berg Scale and the Step Test were used. Functional examination was supplemented by brief interview concerning the personal data and diseases.

Analysis of the results showed that in elderly had problems with ability to maintain balance. These problems are more noticeable in people over 70 years of age. Younger participants of study showed a better ability to maintain balance. There was no correlation between body weight of patients and their gender, and the ability to maintain balance.

Conclusions. With age there are significant changes in the process of maintaining a balance — in subjects over 70 years of age is observed a reduced ability to maintain balance, and therefore an increased risk of falls. Body weight don’t have a significant impact on the ability to maintain balance.

Keywords: balance, elderly

 

Ewelina Dziaduch, Marta Dziaduch, Wiesław Dziaduch, Katarzyna Golec, Natalia Ścirka

Oddział Rehabilitacji Instytutu Medycyny Wsi w Lublinie

REHABILITACJA PACJENTKI Z WIELOLETNIM RZS PO AMPUTACJI LEWEJ KOŃCZYNY DOLNEJ NA WYSOKOŚCI PODUDZIAZ POWODU STOPY CUKRZYCOWEJ

Wstęp. Reumatoidalne zapalenie stawów (RZS) jest to przewlekłe postępujące nieswoiste zapalenie symetrycznych stawów ze zmianami pozastawowymi i powikłaniami narządowymi. Prowadzi do nieodwracalnych zmian destrukcyjnych w strukturach stawowych, całkowitego unieruchomienia stawów, co jest powodem inwalidztwa chorego. Chorobowość z powodu cukrzycy u chorych na RZS wynosi około 13-16%. Nieustabilizowana glikemia prowadzi do ciężkich powikłań m.in. stopy cukrzycowej, której radykalnym leczeniem jest amputacja kończyny.

Cel. Prezentowany przypadek kliniczny dotyczy pacjentki przewlekle chorującej na reumatoidalne zapalenie stawów po amputacji lewej kończyny dolnej na wysokości podudzia z powodu stopy cukrzycowej.

Metody. Historia choroby, wywiad, badanie fizykalne pacjenta, publikacje medyczne zawarte w bibliografii.

Wyniki. Stan ogólny pacjentki był wskazaniem do podjęcia wielokierunkowej rehabilitacji.

Wnioski. Częstym efektem ubocznym terapii RZS jest cukrzyca, która niedostatecznie uregulowana może prowadzić do licznych powikłań w postaci neuropatii i angiopatii. U pacjentki, na skutek wahań poziomów cukrów, rozwinął się zespół stopy cukrzycowej, a stan po amputacji kończyny dolnej było jednym ze wskazań do intensywnej hospitalizacji. Wdrożona wielokierunkowa rehabilitacja ma na celu poprawę jakości życia pacjentki poprzez umożliwienie jej sprawnego funkcjonowania, zmniejszenie dolegliwości bólowych oraz poprawy stanu psychicznego. Osiągnąć to możemy poprzez naukę chodu w protezie (pionizacja), zwiększenie ruchomości w stawach łokciowym i kolanowym, zniesienie skutków długotrwałego unieruchomienia, objecie chorej opieką psychologiczną (eliminacja bólu fantomowego). Skuteczna rehabilitacja, zarówno fizyczna jak i psychiczna, powinna umożliwić pacjentce jak najlepszą adaptację do stanu po amputacji kończyny oraz minimalizację objawów reumatoidalnego zapalenia stawów. Nieodłącznym elementem skutecznej terapii jest uregulowanie glikemii w celu uniknięcia progresji zmian.

Słowa kluczowe: reumatoidalne zapalenie stawów, stopa cukrzycowa, cukrzyca, rehabilitacja, amputacja

REHABILITATION OF A PATIENT WITH LONG HISTORY OF RHEUMATOID ARTHRITIS AFTER BELOW-THE-KNEE AMPUTATION AS A RESULT OF DIABETES FOOT TREATMENT

Introduction. Rheumatoid arthritis is a chronic, progressive and disabling autoimmune disease that causes inflammation of symmetrical joints, the tissue around the joints and affecting multiple organs in the body. The process leads to an irreversible destruction of joints’ structure and total joint immobility, what is the direct reason of patient’s disability. It is stated, that about 13-16% of people with rheumatoid arthritis are also diabetes mellitus sufferers. Unstable glucose levels puts the patient at the risk of serious complications, such as diabetic foot syndrome, what may result in leg’s amputation.

Aim. Presented case relates to the women with long history of rheumatoid arthritis after below-the-knee amputation as a result of diabetes foot treatment.

Methods. Medical history and interview, examination of the patient, medical publications mentioned in the bibliography.

Results. The patient’s general condition was an indication for multidirectional rehabilitation.

Conclusions. Common adverse effect of rheumatoid arthritis pharmacological therapy is diabetes mellitus. Not well-controlled blood sugar levels in such condition may lead to serious complications, such as neuropathy and angiopathy. Our patient was diagnosed with diabetes foot and underwent radical treatment involving amputation, what was the major indication for intensive hospitalization. The multidirectional rehabilitation was introduced, to improve a quality of life, reduce the pain and gain mental health. Those goals can be achieved by learning how to walk with a prothesis (vertical position), increasing mobility in knee and elbow joints, treating the symptoms of prolonged immobilization, providing psychological support (especially reduction of phantom pain). Effective rehabilitation, both physical and mental, should help the patient to adapt to a situation after amputation and minimize the symptoms of rheumatoid arthritis. Not to mention the constant control of sugar level as an essential element of adequate therapy to prevent a progression of disease.

Keywords: rheumatoid arthritis, diabetes foot, diabetes mellitus, rehabilitation, amputation

 

Jan Sobstyl1, Paulina Sobstyl1, Paulina Chwil1, Karol Terlecki1, Lidia Kotuła2, Janusz Kocki2

1Studenckie Koło Naukowe Genetyki Klinicznej przy Zakładzie Genetyki Klinicznej Uniwersytetu Medycznego w Lublinie
2Zakład Genetyki Klinicznej Uniwersytetu Medycznego W Lublinie

REHABILITACJA PO AMPUTACJI NADKOLANOWEJ U PACJENTKI Z CUKRZYCĄ. OPIS PRZYPADKU

Wstęp. W przebiegu wieloletniej cukrzycy może dojść do wielu powikłań związanych z mikro- i makroangiopatią. Stopa cukrzycowa należy do powikłań mikroangiopatycznych i występuje u 6-10% chorych z cukrzycą. Jedną z postaci stopy cukrzycowej jest stopa niedokrwienna, jako skutek zaawansowanej miażdżycy tętnic kończyn dolnych oraz neuropatii. Leczeniem z wyboru w przypadku miażdżycy zarostowej tętnic kończyny dolnej jest rewaskularyzacja. Postęp zmian miażdżycowych może jednak prowadzić do martwicy, w związku z czym amputacja staje się jedynym sposobem leczenia.

Cel pracy. Ocena metod i skuteczności rehabilitacji prowadzonej w celu usprawnienia motoryki pacjentki po przebytej amputacji i nauki chodzenia w protezie ostatecznej.

Materiał i metoda. Retrospektywna analiza historii choroby pacjentki w wieku 74 lat Oddziału Rehabilitacji Samodzielnego Publicznego Szpitala Klinicznego nr 4 w Lublinie. Przeanalizowano historię choroby, metodę odjęcia kończyny dolnej lewej, schorzenia współistniejące, objawy kliniczne, wyniki badań obrazowych oraz wynik leczenia.

Wyniki. W wyniku leczenia usprawniającego uzyskano poprawę sprawności ogólnej, zmniejszenie przykurczu lewego stawu biodrowego, odtworzono funkcje lokomocyjne.

Wnioski. Liczne metody rehabilitacyjne przyniosły pozytywny skutek, pod postacią poprawy jakości życia oraz umiejętności samodzielnego poruszania się pacjentki.

Słowa kluczowe: amputacja nadkolanowa, stopa cukrzycowa, stopa niedokrwienna, miażdżyca zarostowa, proteza

REHABILITATION AFTER ABOVE-KNEE AMPUTATION IN DIABETIC PATIENT. CASE REPORT

The course of long-term diabetes can lead to many complications associated with micro- and macroangiopathy. Diabetic foot is a microangiopathic complication and occurs in 6-10% diabetic patients. One form of the diabetic foot is ischemic foot, as a consequence of severe atherosclerosis of the lower extremities. The treatment of choice for arteriosclerosis obliterans of the lower extremities is revascularization. The progress of the atherosclerosis can lead to necrosis, and amputation remains the only possible treatment.

Objectives. Methods and effectiveness of rehabilitation conducted in order to improve motor skills and ambulation of the patient.

Material and Methods. A retrospective analysis in patient, age 74 who was treated on The Department of Neurological Rehabilitation Independent Public Teaching Hospital No 4 in Lublin. We asses case history, operation method, comorbid condition, clinical signs and symptoms, results of the imaging studies, and results of the treatment.

Results. As a result of rehabilitation treatment an improvement of the overall efficiency, reduced contracture of the left hip joint, and regeneration of the locomotion function was observed.

Conclusions. Therapy resulted in the improvement of the quality of life and the prosthetic ambulation of the amputee.

Keywords: above-knee amputation, diabetic foot, ischemic foot, arteriosclerosis obliterans, prosthesis

 

Joanna Szczuka, Maksymilian Pańczyk

Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II

PERCEPCJA RELACJI RODZINNYCH U OSÓB CHORYCH NA DEPRESJĘ

Streszczenie Celem pracy było poznanie sposobu percepcji relacji rodzinnych u osób chorych na depresję. Badaniem objęto 56 osób: 28 hospitalizowanych z powodu depresji oraz 28 osób zdrowych. Zastosowano Inwentarz Depresji Becka oraz Inwentarz biograficzny pacjenta w opracowaniu Płużek. Osoby chore na depresję przypisują sobie raczej pozytywne uczucia do osób najbliższych, jednakże w czasie trwania choroby zauważają znaczne zmniejszenie siły tychże emocjonalnych więzi. Choć większość chorych opisuje swoich współmałżonków jako osoby serdeczne a dzieci jako kochające, w czasie trwania choroby dodatkowym uczuciem ze strony partnera jest obojętność, a ze strony dzieci żal. Matki są ogólnie oceniane przez osoby cierpiące na depresję jako serdeczne i zbyt opiekujące się, a ojcowie jako serdeczni i wymagający, natomiast w czasie choroby według badanych matki stają się bardzo pobłażliwe, a ojcowie dominujący. Jeśli chodzi o cechy różniące opisy matek i ojców w opisie osób depresyjnych i zdrowych, dotyczą one ustosunkowania do innych ludzi oraz stanu emocjonalnego: osoby zdrowe znacząco częściej opisują swoje matki jako wesołe, mają także tendencję do oceniania ich jako pogodne i towarzyskie. W przypadku ojców, osoby zdrowe znacząco częściej opisują ich jako mężczyzn pogodnych, serdecznych i koleżeńskich.

Słowa kluczowe: depresja, relacje rodzinne

PERCEPTION OF FAMILY RELATTONS IN PATIENTS WITH DEPRESSION

Abstract A group of 28 inpatients with depression and 28 healthy controls (N = 56) were the participants in the study. The Beck Depression Inventory and the Patient’s Biographic Inventory by Płużek were used. People suffering from depression see themselves as having a positive attitude towards the near but during their illness they notice a significant decrease in strength of the emotional bonds. Although, most of the inpatients describe their spouses as cordial and their children as loving, indifference (referring to spouses) and sorrow (referring to children) are the additional emotions the impatients experience. Mothers in general are assessed as cordial and over-caring, fathers as cordial and demanding, whereas during the illness mothers are presented as lenient and fathers as dominant. As far as differences in description are concerned they pertain to attitude towards other people and the emotional state: healthy ones significantly more often describe their mothers as joyful and tend to perceive them as cheerful and sociable. When it comes to fathers, healthy ones present them as joyful, cordial and friendly men.

Keywords: depression, family relations

 

Robert Sak, Krzysztof Marczewski

Wyższa Szkoła Zarządzania i Administracji w Zamościu

TEMPERAMENT A RYZYKO WIELOCHOROBOWOŚCI. BADANIA POLICJANTÓW

Wprowadzenie. policjanci są grupą zawodową charakteryzującą się z jednej strony bardzo dobrym stanem zdrowia w momencie rozpoczynania służby, a z drugiej bardzo dużą chorobowością podczas jej trwania. Poszukując cech odpowiedzialnych za taki stan, rzadko myśli się o badaniu temperamentu, czynnika odpowiedzialnego za ryzyko chorobowe jak i percepcji choroby.

Cel. Celem pracy jest określenie temperamentu jakim charakteryzują się funkcjonariusze policji.

Materiał i metoda badawcza. do oceny temperamentu afektywnego zastosowano polską wersję skali TEMPS-A. Badania przeprowadzono wśród 55 funkcjonariuszy policji w terminie sierpień, wrzesień 2013r.

Wyniki. w badanej grupie badanych osób najbardziej uwidocznione były cechy temperamentu hipertymicznego i depresyjnego, a najmniej widoczna cecha to drażliwość.

Wnioski. uzyskane wyniki wskazują na występowanie specyficznych cech temperamentu w grupie osób, które wykonują pracę podwyższonego ryzyka, muszą podejmować szybko odpowiedzialne decyzje. Być może konfrontacja takich decyzji z ich skutkami jest jednym z czynników odpowiedzialnych za zjawisko wielochorobowości.

Słowa kluczowe: temperament, wielochorobowość, policjant

TEMPERAMENT AND HEALTH STUDY BY THE POLICEMAN’S

Introduction. The police is a professional group which is characterized from one side very good health at the time of start of work, on the other side high multi-disease during its duration. Searching for traits responsible for this state, rarely we think about the study of temperament as a factor responsible for the risk of of disease and perception disease.

Aim of the study is to determine the temperament which are characterized by the officers police.

Materials and method. To evaluate the affective temperament was used Polish version of the scale TEMPS-A. The study was conducted among 55 officers police within August and September 2013.

Results. In the group of respondents were the most visible features of temperament hipertymic and depression and least visible feature is the irritability.

Conclusions. The results indicate the existence of specific temperament traits in a group of people who have work higher risk, shall take quickly responsible decisions. Perhaps the confrontation of such decisions with their effects is one of the factors responsible for the phenomenon multi-disease.

Keywords: temperament, multiple morbidities, policeman

 

Grzegorz Nowicki1, Alina Dzirba1, Ewa Chemperek1, Katarzyna Zielonka1, Jadwiga Woźniak1, Patryk Rzońca1, Andrzej Prystupa2, Mariusz Goniewicz3

1Pracownia Ratownictwa Medycznego Uniwersytetu Medycznego w Lublinie
2Katedra i Klinika Chorób Wewnętrznych Uniwersytetu Medycznego w Lublinie
3Kolegium Nauk Medycznych — Wydział Nauk o Zdrowiu Wyższej Szkoły Ekonomii i Prawa im. Edwarda Lipińskiego w Kielcach

POSTĘPOWANIE RATUNKOWE W URAZACH GŁOWY. CZĘŚĆ I. ORGANIZACJA AKCJI RATUNKOWEJ, POSTĘPOWANIE NA MIEJSCU ZDARZENIA

 

Streszczenie: Urazy głowy stanowią duże wyzwanie dla zespołów ratownictwa medycznego. Poza obrażeniami powierzchownymi może dojść do groźnych uszkodzeń ośrodkowego układu nerwowego prowadzących do zgonu czy trwałego inwalidztwa. Celem pracy było przedstawienie zasad postępowania wobec osób z tego typu obrażeniami. Istotą w postępowaniu ratowniczym jest jak najszybsze dotarcie do poszkodowanego, właściwe rozpoznanie zagrożenia poprzez prawidłowo przeprowadzone badanie urazowe, prawidłową ocenę mechanizmu zdarzenia, sprawnie przeprowadzony wywiad, ocenę funkcji życiowych. Czynności ratownicze nie potrafią odwrócić urazu pierwotnego, ale mogą opóźnić czy wyeliminować urazy wtórne. Wskazane jest aby podczas szkoleń ratowników medycznych zwracać dużą uwagę na właściwe rozpoznanie zagrożeń dla życia i zdrowia poszkodowanych po urazach głowy.

Słowa kluczowe: urazy głowy, ratownictwo medyczne, kwalifikowana pomoc medyczna

LIFE-SAVING PROCEDURES IN HEAD INJIJRIES. PART I — ORGANIZATION OF RESCUE PROCEEDINGS AT THE SCENE OF AN ACCIDENT

 

Abstract: Head injuries are nowadays a major challenge for the medical rescue teams. Furthermore, except superficial injuries, there can be severe damage to the central nervous system leading to death or permanent disability. The research aims at presenting the rules of conduct with casualties which have suffered this type of injury. Therefore, it was presented the essence of the proceedings including quick response regarding reaching the victim, accurate diagnosis through well-conducted trauma examinations, proper identification concerning the mechanism of the injury, aptly conducted interview and assessment of vital signs. However the rescue proceeding on the scene of the emergency cannot reverse sustained injuries, they can delay or prevent most secondary outcomes. As a result, it is recommended that the training of emergency medical staff pay proper attention to the accurate diagnosis regarding threats to the life and health of head trauma victims.

Keywords: head injuries, emergency medical services, qualified medical

 

Katarzyna Miska

Wyższa Szkoła Ekonomii i Innowacji w Lublinie

ALKOHOLIZM -WSPÓŁCZESNE ZAGROŻENIE CYWILIZACYJNE

Streszczenie: Uzależnienie od alkoholu, toksykomania alkoholowa lub choroba alkoholowa, to synonimy alkoholizmu choroby polegającej na utracie kontroli nad ilością spożywanego alkoholu. Nadmierne spożywanie alkoholu jest spowodowane przymusem o charakterze somatycznym i psychicznym. Przyczynami występowania alkoholizmu są m. in. indywidualna skłonność do popadania w nałogi, podatność na stres i życiowe kryzysy, czynniki demograficzne (wiek, płeć) oraz czynniki społeczno kulturowe (pozycja społeczna, miejsce zamieszkania, wykształcenie). Dynamiczne tempo rozwoju cywilizacyjnego i ciągłe przemiany społeczne generują czynniki sprzyjające występowaniu zjawiska alkoholizmu. Człowiek nie będący w stanie sprostać wyzwaniom obecnej rzeczywistości i własnym problemom niejednokrotnie „ucieka” w alkohol, którego działanie doraźnie umożliwia rozluźnienie i oderwanie się od doczesności. Problem pojawia się wówczas, gdy sytuacja przybiera formę regularnych działań, które są podejmowane nawet przez bardzo młodych ludzi.

Słowa kluczowe: alkoholizm, epidemiologia, nadużywanie alkoholu

ALCOHOLISM AS MODERN DISEASE OF CIVILIZATION

Abstract: The alcohol addiction, alcoholic toxicomania or alcoholic disease. Are synonyms of alcoholism a disease because of which people cannot control the amount of drinked alcohol. Overusing alcohol is caused by a somatic and psychological compulsion. The main causes of overusing alcohol are: individual tendency to addictions, susceptibility for stress and life crisis, demographical factors as age or gender and sociocultural factors as social position, place of residency or education. Dynamic pace of civilization development and constant social changes generates factors which are in favour of alcohol disease phenomenon. A person who is not able to manage with the challenge of the present reality and his or her own problems, more than once may became addicted to alcohol, that give people feeling of relaxation and separation from mortal life. A problem becomes visible when the situation gets the form of regular actions, which are taken up even by a very young people.

Keywords: alcoholism, epidemiology, abusing of alcohol

 

Wojciech Kwolek1, Grzegorz Przysada12, Justyna Leszczak1, Justyna Rykała1, Justyna Podgórska-Bednarz1

1Kliniczny Oddział Rehabilitacji Szpitala Wojewódzkiego nr 2 w Rzeszowie
2Instytut Fizjoterapii, Wydział Medyczny Uniwersytetu Rzeszowskiego

ANALIZA EFEKTÓW REHABILITACJI PACJENTÓW W DZIENNYM ODDZIALE REHABILITACJI KARDIOLOGICZNEJ.DONIESIENIE WSTĘPNE

Wstęp. Konieczność rehabilitacji kardiologicznej u pacjentów po ostrych zespołach wieńcowych i zabiegach kardiochirurgicznych nie podlega wątpliwości. Jest ona rekomendowana przez europejskie i amerykańskie towarzystwa kardiologiczne. Ambulatoryjna rehabilitacja kardiologiczna u pacjentów z chorobami serca i po zabiegach kardiochirurgicznych ma na celu poprawę wydolności fizycznej a przez to aktywności fizycznej i stanu psychicznego pacjenta jak również oddziaływanie prewencyjne czyli przeciwdziała powikłaniom, wydłuża życie oraz poprawia jego jakość.

Cel pracy. celem pracy była ocena efektów leczenia u pacjentów korzystających z ambulatoryjnej rehabilitacji kardiologicznej w Dziennym Oddziale Rehabilitacji Kardiologicznej Szpitala Wojewódzkiego nr 2 im. św Jadwigi Królowej w Rzeszowie.

Materiał i metoda. W okresie od stycznia do października 201S w Dziennym Oddziale Rehabilitacji Kardiologicznej rehabilitowano 21 pacjentów. Średnia wieku wynosiła 60,2 lat. W badanej grupie, większość stanowili mężczyźni (19 osób), 16 pacjentów było po przebytym zawale mięśnia sercowego leczonym inwazyjnie, 1 pacjent z niewydolnością serca, 1 pacjent z stabilną choroba wieńcową, 2 pacjentów po koronaroplastyce z przyczyn innych niż zawał serca i 1 pacjent po pomostowaniu aortalno wieńcowym,. Rehabilitacja obejmowała S0 minutową rozgrzewkę i S0 minutowy trening na ergometrze rowerowym 5 razy w tygodniu. U pacjentów oceniano wynik testu sześciominutowego marszu, tętno, ciśnienie tętnicze, zmęczenie w skali Borga i wykonaną pracę w pierwszym i ostatnim dniu treningu. Do analizy statystycznej wykorzystano test kolejności par Wilcoxona. Do analizy zależności pomiędzy wybranymi parametrami posłużono się testem korelacji rang Speramana.

Wyniki. Dystans pokonywany w teście sześciominutowego marszu w badanej grupie wzrósł z średnio 485 metrów w pierwszym dniu rehabilitacji do 514,6 metrów przy wypisie (p < 0,01). Praca wykonana w czasie pierwszego treningu w badanej grupie wynosiła średnio 94,2 kJ, a w czasie ostatniego średnio 143,8 kJ (p < 0,001). Średnie maksymalne tętno w czasie pierwszego treningu w badanej grupie wynosiło 105 bpm, a w czasie ostatniego 108 bpm, średnie wartości ciśnienia tętniczego mierzone około 20 minuty w czasie pierwszego treningu w badanej grupie wynosiło 130/80 mmHg, a w czasie ostatniego treningu 136/83 mm Hg. Po pierwszym treningu pacjenci opisywali zmęczenie średnio na 10,7 pkt. w skali Borga, a po ostatnim treningu średnio na 11 pkt.

Wnioski. W badaniu stwierdzono znaczny wzrost wartości wykonywanej pracy przy niewielkim wzroście parametrów ciśnienia tętniczego i tętna oraz porównywalnym zmęczeniu deklarowanym przez pacjentów wg skali Borga. Pomimo niewielkiej liczby pacjentów włączonych do badania uzyskane wyniki potwierdzają celowość i skuteczność rehabilitacji oraz zachęcają do kontynuacji badań w tej grupie pacjentów.

Słowa kluczowe: rehabilitacja kardiologiczna, efekty rehabilitacji, zespoły wieńcowe, zabiegi kardiochirurgiczne

ANALYSIS OF CARDIAC REHABILITATION IN PATIENTS OF DAY WARD OF CARDIAC REHABILITATION — INTRODUCTORY BRIEFING

Introduction. The necessity for cardiac rehabilitation in patients after acute coronary syndromes and cardiac surgical procedures is beyond any doubt. It is recommended by both American and European cardiac societies. Ambulatory cardiac rehabilitation in patients with coronary disorders and after cardiac surgical procedures aims at improving physical efficiency and in consequence physical activity and psychological condition of the patient as well as preventing complication and increasing length of life.

Aim of work. The aim of this piece of work has been the evaluation of treatment effects in patients using ambulatory cardiac rehabilitation at the Day Ward of Cardiac Rehabilitation at the Voivodship Hospital no. 2 named by Saint Jadwiga the Queen in Rzeszow.

Material and method. In the period from January to October 2013 at the Day Ward of Cardiac Rehabilitation 21 patients were rehabilitated. The average age was 60,2 years old. In the researched group the majority were men (19 people) and there were 16 patients after myocardial infarction invasively treated, 1 patient with congestive heart failure, 1 patient with stable coronary heart disease, 2 patients after corneal transplantation due to other reasons than myocardial infarction and 1 patient after coronary artery bypass graft. Rehabilitating procedure included 30-minute-long warm-up and 30-minute-long workout on an bicycle ergometer five times a week. Patients were evaluated with regard to the result of their 6-minutelong march, pulse, blood pressure, tiredness marked on the Borg’s scale and work done during the first and the last day of workout. Statistical analysis used Wilcoxon signed-rank test. In order to analyze the dependence between chosen parameters Spearman’s rank correlation coefficient was used.

Results. The distance covered in the test of six-minute march in the researched group increased from on average 485 meters on the first day of rehabilitation to 514,6 meters on the last day (p < 0,01). Work done during the first training in the researched group was on average 94,2 kJ and during the last one it was 143,8 kJ (p < 0,01). Average maximum pulse during the first training was 105 bpm and during the last one 108 bpm, average blood pressure measure about 20 minutes from the beginning of the workout during the first workout in the researched group was 130/80 mmHg and during the last one 136/83 mm Hg. After the first workout patients estimated their tiredness at 10,7 points on the Borg’s scale and after the last one 11 points.

Conclusions. In the research a significant increase in work done with low increase in the parameters of blood pressure and pulse and with comparable tiredness declared by the patients according to the Borg’s scale has been observed. Despite a low number of patients included in the researched these data confirm purposefulness and effectiveness and encourage to continue research in this group of patients.

Keywords: cardiac rehabilitation, physical fitness, coronary disorders, cardiac surgical procedures

 

Adam Topolski12, Rafał Sapuła123, Marta Wolanin12, Marta Topolska1,2, Antoni Wolanin4, Krzysztof Marczewski1,2,5

1Zamojska Klinika Rehabilitacji Wyższej Szkoły Zarządzania i Administracji w Zamościu
2Wyższa Szkoła Zarządzania i Administracji w Zamościu
3Wyższa Szkoły Informatyki i Zarządzania w Rzeszowie
4Oddział Kardiochirurgii, Szpital im. Papieża Jana Pawła II w Zamościu
5Oddział Nefrologiczno-Endokrynologiczny Chorób Metabolicznych i Wewnętrznych ze Stacją Dializ, Szpital im. Papieża Jana Pawła II w Zamościu

WPŁYW AKTYWNOŚCI FIZYCZNEJ NA EFEKTY REHABILITACJI KOBIET Z BÓLAMI DOLNEGO ODCINKA KRĘGOSŁUPA POMIĘDZY 40 A 65 ROKIEM ŻYCIA

Wstęp. Wiadomo powszechnie, iż aktywność fizyczna przeciwdziała procesom regresji motoryczności człowieka, łagodzi ciężar procesu starzenia się (Stanisławska-Biernat, 2008, s. 50-53). Systematyczna aktywność fizyczna wpływa również na opóźnienie niepełnosprawności spowodowanej różnymi dysfunkcjami narządu ruchu. Badanie jest próbą określenia zależności miedzy aktywnością fizyczną na efektami rehabilitacji kobiet z bólami dolnego odcinka kręgosłupa.

Materiał i metoda. W badaniu udział wzięło 102 kobiety leczone w Zamojskiej Klinice Rehabilitacji z powodu zespołu bólowego dolnego odcinka kręgosłupa. Pacjentki były w wieku od 40 do 65 lat, średni wiek badanych wynosił 55 lat (SD = 6 lat). Do badań użyto Międzynarodowego Kwestionariusza Aktywności Fizycznej (IPAQ), Kwestionariusza Niepełnosprawności Oswestry (ODI) i Kwestionariusza Niepełnosprawności Roland-Morris (RMDQ).

Wyniki. Zbadano istotny statystycznie związek między aktywnością fizyczną, a stopniem niepełnosprawności po rehabilitacji mierzonym Kwestionariuszem Oswestry (p < 0,001). Zbadano również istotny statystycznie związek między aktywnością fizyczną, a stopniem niepełnosprawności mierzonym Kwestionariuszem Roland-Morris (p < 0,001).

Wnioski. Aktywność fizyczna wpływa na polepszenie efektów rehabilitacji u kobiet leczonych z powodu zespołu bólowego dolnego odcinka kręgosłupa.

Słowa kluczowe: aktywność fizyczna, rehabilitacja, zespół bólowy dolnego odcinka kręgosłupa

INFLUENCE OF PHYSICAL ACTIVITY ON REHABILITATION EFFECTS OF WOMEN WITH LOW BACK PAIN BETWEEN 40 AND 65 YEARS OLD

Background. It is well known that physical activity counteracts with the processes of human motor skills regression, alleviates the problems of aging. Regular physical activity also contributes to delay disability due to a variety of musculoskeletal dysfunctions. The study is an attempt to determine the relation between the effects rehabilitation and physical activity of women with low back pain.

Material and methods. The subjects participated in 102 womens treated at The Rehabilitation Clinic of Zamość because of low back pain. The patients ranged in age from Ą0 to 65 years, ‚mean age was 55 years (SD = 6 years). The study used the International Physical Activity Questionnaire (IPAQ), Oswestry Disability Questionnaire (ODI) and the Roland-Morris Disability Questionnaire (RMDQ).

Results. A statistically significant relationship between physical activity and the degree of disability after rehabilitation measured Oswestry Questionnaire (p < 0,001). Was also found a statistically significant relationship between physical activity and the degree of disability after rehabilitation measured of Roland-Morris Disability Questionnaire (p < 0,001).

Conclusions. Physical activity improves the results of rehabilitation in women treated for pain syndrome lower back.

Keywords: physical activity, rehabilitation, low back pain

 

Małgorzata Rycyk12, Dorota Boniek-Poprawa12, Marek Maciejewski12, Krzysztof Marczewski12

1Wyższa Szkoła Zarządzania i Administracji w Zamościu
2Oddział Nefrologii Endokrynologii Nadciśnienia Tętniczego i Chorób Wewnętrznych SPWSS im. Papieża Jana Pawła II w Zamo
ściu

MOŻLIWOŚCI WYKORZYSTANIA MOMENTU SIŁY W DIAGNOSTYCE I MONITOROWANIU LECZENIA PACJENTÓW Z WIELOCHOROBOWOŚCIĄ

Wprowadzenie. Współcześni pacjenci oddziałów internistycznych coraz częściej są pacjentami z wielochorobowością, a jednym z najważniejszych wykładników ich stanu ogólnego i postępów w leczeniu jest siła mięśniowa. Dlatego wykonując ćwiczenia poprawiające sprawność takich chorych warto również oceniać zmiany ich siły mięśniowej, zwłaszcza, jeżeli pozwalają to sprzęt do rehabilitacji.

Cel pracy. Ocena możliwości wykorzystania zapisu momentu obrotowego pacjenta podczas treningu na rotorze Thera Trainer w diagnostyce geriatrycznej.

Materiał i metoda. Badanie przeprowadzono wśród pacjentów oddziału internistycznego SP Szpitala Wojewódzkiego im. Papieża Jana Pawła II w Zamościu. Pacjenci z wielochorobowością biorący udział w sesjach treningowych kwalifikowani byli przez lekarza prowadzącego, a zakres wysiłku zależał od ich wydolności i ich subiektywnego odczucia.

Wyniki. W badaniu wzięło udział 25 pacjentów (21 wzięło udział w treningu kończyn górnych i dolnych, dodatkowych 2 ćwiczyło jedynie kończyny górne, a pozostałych 2 tylko kończyny dolne) w wieku od 42 do 86 lat. W zależności od długości hospitalizacji poddawaliśmy analizie porównawczej pacjentów, którzy wzięli udział w przynajmniej 2 treningach. Obecny przyrost lub spadek takich wyznaczników jak moment obrotowy pacjenta, siła, przebyty dystans korelowaliśmy z wynikami podstawowych badań laboratoryjnych: morfologia z rozmazem, elektrolity, białko c-reaktywne oraz ich cechami antropometrycznymi.

Wnioski. Wyznaczony moment obrotowy siły pacjenta może być elementem wskazującym na obecny stan kliniczny pacjenta. Ocena wpływu wzrostu lub spadku momentu obrotowego siły pacjenta, a zmianami wartości badań laboratoryjnych wymaga reprezentatywnej grupy.

Słowa kluczowe: moment siły, siła mięśni, ćwiczenia, wielochorobowość

THE POSSIBILITIES OF USING TORQUE IN THE DIAGNOSIS AND MONITORING PATIENTS WITH MULTIPLE MORBIDITIES

Introduction. Nowadays, most of the patients at branch of internal medicine are suffering from multiple morbidities. Our aim is to draw attention to the fact that the muscle strength is one of the most important index of their general condition. Consequently, muscle strength reflects the progress in patients’ treatment. When our patients perform the exercises which improve their athleticism, we should also observe the changes of their muscle strength. Especially if rehabilitation equipment is used.

The aim of this study is assessment of the use of record torque among patients who were trained on the rotor Thera Trainer in the diagnosis of geriatric.

Materials and methods. The study was conducted among patients of internal medicine department SP Provincial Hospital of Pope John Paul II in Zamość. Patients with multiple morbidities were qualified to the training session by the doctor. The range of the effort depended on their abilities and individual feelings.

Results. The study included 25 patients aged from 42 to 86 (21 took part in the training of the upper and lower limbs, 2 of them practiced only upper limb and 2 others only lower limbs). Depending on the length of hospitalization we compared patients who took part in at least 2 training sessions. The current increase or decrease of such indicators as torque patient, strength or traveled distance were compared with the results of the basis laboratory tests; CBC with differential, electrolytes, Creactive protein and their anthropometric characteristics.

Conclusions. The torque forces may be an element of pointing to the current clinical status of the patient. Evaluation between the increase or decrease of torque forces and changes in laboratory values requires a representative group.

Keywords: torque, muscle strength, exercise, multiple morbidities

 

Askold Kucher, Yuriy Rybert, Valentyn Makeyev, Oksana Zhyznomyrska

Danylo Halytskyi Lviv National Medical University

POSSIBILITIES OF APPLYING ULTRASONOGRAPHY IN DIAGNOSIS OF TEMPOROMANDIBULAR JOINT PATHOLOGIES

Introduction. Damage and dysfunction of the temporomandibular joint (TMJ) is the cause of reduced quality of patients’ lives making it one of the most important problems in clinical dentistry and rheumatology.

Aim of the study was to investigate the possibilities of ultrasonography (USS) in visualization of TMJ elements and identify USS-criteria of TMJ damage in inflammatory and degenerative processes.

Material and method. To achieve this goal and deal with the challenges three series of studies were performed that examined 29 healthy volunteers with no clinical signs of TMJ pathology, 36 patients with arthritis and 14 patients with TMJ osteoarthritis.

Results of the study revealed that the TMJ components can be displayed by the USS, which is a highly reproducible method. USS-criteria relating to TMJ arthritis and osteoarthritis were determined in the result of the study.

Conclusion. Thus, it can be stated that USS method can be used to diagnose pathological changes in TMJ therefore limiting the radiation exposure, reducing the cost of examination and making it more accessible.

Keywords: temporomandibular joint, disorders of temporomandibular joint, ultrasonog-raphy

MOŻLIWOŚĆ ZASTOSOWANIA ULTRASONOGRAFII W DIAGNOSTYCE ZABURZEŃ STAWU SKRONIOWO-ŻUCHWOWEGO

Wstęp. Zaburzenia i dysfunkcja stawu skroniowo-żuchwowego są przyczyną obniżenia jakości życia pacjentów, co stanowi jeden z ważniejszych problemów w Stomatologii Klinicznej i Reumatologii.

Cel. Celem pracy było zbadanie możliwości Ultrasonografii poprzez wizualizację elementów stawu skroniowo-żuchwowego i zbadanie kryteriów uszkodzenia stawu skroniowo-żuchwowego przy zapaleniach i procesach degeneracyjno-dystroficznych.

Materiał i metoda. Dla osiągnięcia postawionego celu badaniu USG stawu poddano 3 grupy pacjentów: 29 zdrowych ochotników bez oznak klinicznej patologii stawu skroniowo-żuchwowego, 36 pacjentów ze stanem zapalnym, 14 pacjentów z osteoartrozą stawu.

Wyniki. Wyniki badań pokazały, że składowe stawu skroniowo-żuchwowego są dobrze obrazowane za pomocą metody USG .Metoda ta jest rónież powtarzalna. W rezultacie badanie USG oceny kryteriów jest charakterystyczne dla stanu zapalnego stawu skroniowo-żuchwowego i osteoartrozy stawu.

Wniosek. Zastosowanie metod USG jest pomocne i powinno być wykorzystywane do diagnostyki patologicznych zmian stawu skroniowo-żuchwowego. Zaletami USG jest również ograniczenie popromiennego obciążenia, obniżona cena i duża dostępność badania.

Słowa kluczowe: staw skroniowo-żuchwowy, zaburzenia stawu skroniowo-żuchwowego. ultrasonografia